آرتریت روماتوئید (RA) یک بیماری خودایمنی است که از نظر بالینی با التهاب متقارن دو طرفه مفاصل کوچک مانند دست‌ها، پاها و سایر مفاصل محیطی و تخریب آنها مشخص می‌شود. مقالات متعدد نشان داده اند که سطح IL-6 ، هم در سرم و هم سینوویال بیماران RA نه تنها در مقایسه با افراد سالم، بلکه در  مقایسه با بیماران مبتلا به استئوآرتریت نیز بالاتر است .

درمان RA با مهارکننده های مسیر IL-6 به عنوان یکی از گزینه های درمانی ارجح برای بیمارانی که متوترکسات برای آنها نامناسب است، می باشد. درمان فعلی آرتریت روماتوئید به چهار دسته تقسیم می شود: داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی NSAIDs، داروهای گلوکوکورتیکوئید ها GCs، DMARD های غیر بیولوژیک، DMARD های بیولوژیک. در هر دسته بر شیوه عمل، محدودیت داروها و جایگزین های جدید دارو تاکید شده است. آنتی بادی های منوکلونال درمانی و پروتئین های  نوترکیب به عنوان یکی از سریع ترین کلاس های دارویی در حال رشد در تاریخ ظاهر شده اند.

از درمانهای رایج این بیماری در موارد حاد می توان توسیلیزوماب را نام برد. توسیلیزوماب یک آنتی بادی مونوکلونال ضد گیرنده اینترلوکین-6 (IL-6R)  انسانی (mAb)  است که سیگنال دهی اینترلوکین-6 (IL-6) را مهار می کند.

هدف ما از این تحقیق جمع آوری اطلاعات مربوط به داروهای شیمیایی و نوترکیب نسل جدید موثر بر آرتریت روماتوئید میباشد

 همچنین بررسی عوارض ناشی از مصرف برخی از آنها و مکانیسم اثر آنها با هدف برطرف کردن آنها در تحقیقات بعدی میباشد. با در دست داشتن این اطلاعات و مقایسه آنها حتی می توان برای طراحی داروهای هیبرید برنامه ریزی نمود.

مسیر سیگنالینگ ترانس که توسط گیرنده محلول اینترلوکین-۶ (IL-6R) واسطه‌گری می‌شود، نقش حیاتی در پاتوژنز بیماری‌های التهابی مزمن، اختلالات خودایمنی و سرطان‌های مختلف ایفا می‌کند. هدف از این مطالعه، مدل‌سازی باقیمانده‌های اسید آمینه ۱۲۱ تا ۳۰۰ گیرنده اینترلوکین-۶ (IL-6R) و پیش‌بینی تأثیر این قطعه انتخاب‌شده در کاهش برهمکنش آن با gp130 با استفاده از داکینگ مولکولی بود.

قطعه مهندسی‌شده IL-6R (seIL-6R) برای کاهش برهمکنش با gp130 طراحی شد. پارامترهای فیزیکوشیمیایی با استفاده از ابزار ProtParam ارزیابی شدند. مدل‌سازی و پیش‌بینی ساختاری با استفاده از AlphaFold انجام شد. سپس، داکینگ مولکولی توسط Cluspro انجام شد. متعاقباً، ژن seIL-6R به صورت نوترکیب در رده سلولی CHO-K1 بیان شد. بیان seIL-6R نوترکیب با وسترن بلات ارزیابی شد و ساختار ثانویه آن با طیف‌سنجی FTIR بررسی شد. نتایج: ارزیابی پارامترهای فیزیکوشیمیایی پروتئین نوترکیب seIL-6R، بهبود پایداری و حلالیت و کاهش وزن مولکولی (20.6 کیلو دالتون) را نشان داد. بر اساس نتایج داکینگ، اتصال seIL-6R به gp130 کاهش یافت. بیان پروتئین نوترکیب seIL-6R با استفاده از وسترن بلات تأیید شد. همچنین، طیف‌سنجی FTIR نشان داد که ساختار ثانویه seIL-6R حفظ شده و با مدل‌های ساختاری پیش‌بینی‌شده مطابقت دارد.

این پروتئین مهندسی‌شده پتانسیل مطالعه بیشتر به عنوان یک عامل درمانی امیدوارکننده و مقرون‌به‌صرفه را دارد که آسیب‌های مرتبط با IL-6 را هدف قرار می‌دهد.